อาทิตย์ 12

เมื่อวานมาสะใช้คอมเครื่องนี้เล่นเน็ต เสร็จแล้วทำหน้าตาตื่นเต้นตกใจเรียกฉันมาดู
"นี่ๆมาดูเว็บนี้สิ ตั้งชื่อเว็บว่าฟุตาโกะมาม่า แล้วเขียนเป็นภาษาไทยด้วยอ่ะ" อะไรทำนองนี้
ฉัน"ทำไมอ่ะ สะกดอะไรผิดเหรอ" งงๆ
มาสะ "เปล่าๆ มันสุดยอดเลยเนอะ สงสัยคนไทยเขียน"
ฉัน "เธอจะบ้าเหรอ นี่มันไดอารี่ใหม่ฉันเอง"
สรุปว่าไดนี้แปลว่าแม่ลูกแฝดค่ะ

วันนี้ต้องเขียนเปเปอร์ เลยได้ฤกษ์อัพไดพอดี พอจะต้องทำงาน ทำไมสมาธิฉันมันสั้นเหลือเกิน อยากจะทำแต่อย่างอื่นไม่อยากทำงาน :p อู้ก่อนดีกว่า

อาทิตย์ที่ 12
จันทร์ที่ 24 ธค
มาสะมารับไปเลี้ยงข้าวเธอราพิสต์ที่ร้าน ที่ MK ใน BigC แถวนั้น ให้ของขวัญและโบนัสพวกเค้าด้วย ฉันรู้สึกมีแพ้ท้องเล็กน้อย มีเธอราพิสต์คนนึงท้องใกล้คลอดไปด้วย แต่ไปมาฉันกับมาสะกินกันมากกว่าคนที่เราพาไปเลี้ยง คือแบบคะยั้นคะยอพวกเค้าแล้วนะ แต่เค้าบอกว่าอิ่มแล้วจริงๆ นี่ขนาดฉันแพ้ท้องกินไม่ค่อยลงนะเนี่ย
25 ธค
มีงานปีใหม่ที่ภาควิชาไปมหาลัยตอนเที่ยงกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว เค้าก็มีพัก แล้วมีงานต่อตอนเย็น ฉันก็อยู่จับฉลากถึงทุ่มนึงได้ มาสะมารับ
26ธค
เมื่อวานคงเหนื่อยมากหรือว่านอนผิดท่าไม่รู้ปวดหลัง ไปสปาแต่ว่าพี่เก๋ไม่ยอมนวดให้ บอกว่าคนท้องไม่ควรนวดจับเส้น แล้วก็บังคับให้มาสะพาไปซื้อชุดคลุมท้อง(หรือเค้าเรียกว่าชุดคนท้องหว่า) ที่เอ็มโพเรียม ได้กางเกงตัวละ 1,500 มาสองตัว เป็นกางเกงยีนส์(ขนาดลดราคาแล้ว) กับกางเกงผ้าร่มสามส่วน แบบก็น่ารักดี ฉันหาซื้อกางเกงคนท้องที่ห้างอื่นไม่ได้เลย อย่างที่เซ็นทรัลบางนา กางเกงตัวใหญ่มากใส่แล้วโคตรป้า คนที่ตัวเล็กเวลาท้องนี่ลำบากหาชุด คงต้องรอเด็กเจเนเรชั่นใหม่ที่มันผอมกันหนังหุ้มกระดูกท้องก่อน คงจะมีเสื้อผ้าคนท้องตัวเล็กๆออกมา

คนขายพยายามขายฉันมาก เอากางเกงยีนส์พองๆตรงสะโพกทรงประมาณเบ็กกี้ที่เป็นลายทางประมาณว่าสีซีดสลับเข้มเป็นทางๆมานำเสนอ ปกติมาสะผู้ไม่เคยมีความเห็นเรื่องเสื้อผ้า ถึงกับส่ายหน้า บอกฉันว่า เหมือนกางเกงที่โอชินใส่เวลาทำนาเลย โห พี่แกคิดไปได้ แต่เหมือนจริงๆเลยว่ะ

สรุปว่าเสื้อผ้าคนท้องแทบไม่มีน่ารักเลย ขนาดว่าที่เอ็มโพเรียมดูใช้ได้สุดแล้ว ยังมีชุดไว้ให้โอชินใส่ทำนาเลย ส่วนสนนราคาก็แพงหูฉี่ ไม่น่าซื้อเอาเลย

29 ธค
ไปหาหมออรรณพ อัลตราซาวด์ครั้งสุดท้าย หมอบอกว่าลูกฉันโตมาก เหมือนเด็ก 13 อาทิตย์ ฉันว่าหมอสับสนเพราะว่าตอนนี้ก็น่าจะ 13 อาทิตย์พอดี ลูกตัวยาวได้ 7.0 กับ 6.7 เซ็นต์ คราวนี้ฉันกับมาสะไม่เห็นลูกดิ้น แต่คุณหมอบอกว่าดิ้น เพียงแต่เค้าตัวใหญ่ เลยมองไม่เห็นดุ๊กดิ๊กเหมือนครั้งก่อนแล้ว หมอบอกว่าเด็กๆแข็งแรงดี ฉันก็ไม่ต้องฉีดยาบำรุงอีกแล้ว ไปกินกลางวันอาหารญี่ปุ่นกันที่ อิซากายะ แปลว่าร้านขายเหล้า คือ จะขายเหล้าและกับแกล้ม ส่วนมากจะเปิดตอนกลางคืน อยู่ที่สุขุมวิทย์ จำชื่อร้านไม่ได้แล้วอ่ะ น่าจะโทระยะ ไปกินชุดอาหารกลางวัน ถูกมาก คนละ100เอง ฉันกินปลา ซาวะละ ย่าง แล้วก็ไปซื้อสตรอเบอรี่ชี้สเค็กทั้งปอนด์ที่โรงแรมเอราวัณไปงานปีใหม่ที่บ้านน้าแดง แต่ไม่มีคนชอบกินเค้กของฉันเลย คือเค้กที่เอราวัณจะไม่หวานไง พอดีน้องแอมซื้อเค้กร้านค๊อฟฟี่บีน มาด้วย เลยมีแต่คนชอบของแอมเพราะว่าหวาน ส่วนคนที่ชอบเค้กฉันก็มีแต่ฉัน มาสะ และ พ่อ แม่

เล่นไพ่กันสนุกมาก เลิกเที่ยงคืนได้ ตีรถจากฝั่งธนบ้านน้าแดงกลับมานอนก็ดึกมาก แต่ดันนอนไม่หลับเลย มาสะบอกว่าฉัน excited มากไปที่ได้เจอญาติ เพราะไม่ค่อยได้ออกไปไหนตั้งแต่ท้อง